Meta-narracja


Czym jest meta- narracja? Temat ten i odwołania do niego będą przewijały się wielokrotnie w pojawiającym się nieregularnie cyklu tekstów opartych na pracach wielu kulturoznawców i filozofów kultury (mam nadzieje, iż uda mi się dołączyć do tego grona).

Jeden powie, iż jest to wypadkowa ambicji i innych pozornie niedających się połączyć elementów mogących się pojawić wszędzie i nigdzie. …

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Przedrostek „meta-” stanowni nadbudowę do istniejących już elementów a do jego głębszego wyjaśnienia możnaby wykorzystać wszelkie postmodernistyczne teorie, postrukturalim, dekonstrukcjonim, stwierdzenia Jeana-Françoisa Lyotarda w połączeniu z filozofią  Jaquesa Derridy i Rolanda Barthesa, ale to już opowieść na inny post.

‚Meta-narracja’ to:

  • opowieść dopisana do pewnego dzieła sztuki, będąca jego integralną częścią. Franois Lyotard w jednym ze swoich tekstów wspominał o kryzysie tego pojęcia.
  • element sztuki postmodernistycznej, która niejednokrotnie łączy się z tezą o pluralistycznej naturze fenomenu. Czy meta-narracja jest  trudnym do zdefiniowania fenomenem?

Golinowska w swoim tekście, podążając za Lyotardem wspomina o rozpadzie ‚wielkiej opowieści’ wynikającym ze zmiany dotychczasowej praktyki artystycznej wynikającej m.in z coraz większego rozproszenia twórczości.

W XXI wieku wielokrotnie pojawia się problem wyjaśnienia pojęć, które dotychczas wydawały się mieć stabilne znaczenie – sztuka, wizualność. Co jest czym? Co w tym wszystkim może stanowić medium nakreślające zupełnie nowe znaczenia? Komputer?

 

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Pisząc tekst o wizualności, bazując na wnioskach Manovicha napisałam:  „Komputer jest maszyną medialna, zmaterializowana forma istniejącego medium kulturowego, zmiennego na przestrzeni czasu, przeprowadzającego kulturowa re-konceptualizacje pomiędzy dwoma przenikającymi się rzeczywistościami” ( https://kulturalnyswiatm.wordpress.com/2014/06/10/nowe-media-i-ich-wplyw-na-wizualnosc/ ) Skoro można uznać komputer za medium przewodzące wizualności, gdzie w tym wszystkim jest dotychczas ukryte i pobieżnie interpretowane pojęcie ‚sztuki’?

Można by się tu odwoływać się do wypowiedzi Beuysa, w którym podstawę do określania czegoś sztuką stanowi poziom kreatywności użytkowników. Dla niego kapitałem społecznym są „ludzkie zdolności i to, co się z nich wytwarza.” – prowadzi do dalej do stwierdzenia, że kapitałem jest nasza siła twórcza- kreatywność, nie pieniądze; wychodził z założenia,że każdy człowiek może być artystą.

„Praktyka artystyczna postmodernizmu koncentruje się bowiem na indywidualnym sposobie kreowanie reguł językowych stanowiących główny element, wokół którego konstytuowana jest rzeczywistość artystyczna, bez zważania na relację z odbiorcą, jego preferencje czy kompetencje.” (Golinowska/38)

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

Czy tego rodzaju sztuka jest wiarygodna, możliwe, dlatego też nie należej nadmiernie krytykować „współczesną polisemiczność można rozpatrywać jako twórczy bodziec pociągający za sobą wachlarz nowych artystycznych rozwiązań (Golinowska/39)

Źródła dodatkowe:

Miasto a metanarracja  – https://suw.biblos.pk.edu.pl/resources/i1/i2/i2/i9/i4/r12294/PokrzywnickaK_MetaNarracja.pdf

Golinowska K. , Praktyka artystyczna XX wieku z perspektywy metanarracji [w:]Komunikacja przez sztukę. Komunikacja przez język – praca pod redakcją Bartłomieja Bączkowskiego i Pawła Gałkowskiego; Poznań 2008 (dostępność Google Books -VI 2014) /31-

Kaczmarek J. , Joseph Beuys. Od sztuki społecznej utopii, Poznań 2001 /24-28

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s